Crusader Miniatures Ragnar Czerwonobrody / Crusader Miniatures Ragnar Redbeard

Oto Ragnar Czerwonobrody potężny wojownik z północy, który osiedlił się tymczasowo we Frostgrave. Bohater przemierza zamarznięte równiny, krypty, jaskinie w poszukiwaniu sławy oraz bogactwa. Jego ulubioną bronią jest oburęczny topór, którym rozłupał czaszkę niejednemu plugawemu przeciwnikowi...   

 

Frostgrave Assassin / Frostgrave Skrytobójca

Khal Furgith to kontraktowy zabójca. Gildia wydała wyrok na lorda Ballena, za załamanie świętego traktatu według, którego gildia podzieliła królestwo na strefy wpływów. Furgith jako jeden z czołowych zabójców dostał lukratywne zlecenie zlikwidowania aroganckiego watażki z północy. Skrytobójca od tygodnia z ukrycia obserwuje ruchy szalonego elfa, który po kolei likwiduje rzezimieszków Ballena. Khal ma cichą nadzieję, że "krwawy elf" odwali część brudnej roboty za niego. Im większa liczba siepaczy zdrajcy pójdzie do piachu tym łatwiej zdoła wypełnić swoje zadanie. Khal mimo wszystko ma zamiar osobiście wyrwać ostatnie tchnienie z ciała złoczyńcy by zainkasować intratną zapłatę z rąk samego mistrza gildii.        

 

Frostgrave Zabójca Elf Tancerz ostrzy / Frostgrave Assassin - Elven Blade dancer

Miecz z gracją poszedł w ruch. Razem z nim pląsał w powietrzu lekko zakrzywiony nóż bojowy. Długi miecz ranił i okaleczał otaczających Iluthara Tielha  zbirów. Nóż z perfekcją kończył ich  żywot. Krew suto zraszała pokrytą śniegiem ziemię. Iluthar podczas pojedynku nie popełniał praktycznie nigdy błędów. Był zręczny i perfekcyjny w tym co robił. Wiedział jak i komu zadać cios by wygrać walkę nawet z kilkoma przeciwnikami naraz. Chwila! Co właściwie elf robił w okolicach Frostgrave? Otóż już wyjaśniam. Zbiry potężnego szefa gildii zabójców zwanego lordem Ballenem dwa księżycowe miesiące temu uprowadziły z miasta "Tysięcy gwiazd" narzeczoną Iluthara. Zabójca niemal natychmiast ruszył tropem porywaczy i dotarł aż do skutej lodem północy. Wśród mroźnych, górskich pustkowi szuka kryjówki zabójców, by bez pardonu rozprawić się z nimi.            

Uthar Czempion kultystów / Uthar Dark Cultists Champion

Na zdjęciach brutalny czempion mrocznych kultystów o imieniu Uthar. Syn węża, obrońca zapomnianych, tak go teraz nazywają. Służba i składanie krwawych ofiar okrutnym bożkom daje czempionowi nadludzką siłę i wytrzymałość. Uthar jest pierwszym sługą kapłana Dariusa i to on podczas najazdów stoi na czele watah kultystów. Uthar zazwyczaj nie walczy w pierwszej linii w zasadzie dowodzi grupami kultystów za pomocą lojalnych poruczników. Dopiero, gdy bitwa przybiera niepomyślny obrót wtedy rusza w bój wraz ze swoją przyboczną strażą. Elita mrocznego kultu z niebywałym impetem i fanatyzmem potrafi wbić się w szeregi wrogów. Podczas szarży czempion osobiście prowadzi swe sługi na wroga. Uthar włada po mistrzowsku zaklętym mroczną magią bitewnym toporem, który nosi nazwę "Siewca jadu". Nawet niewielkie skaleczenie zadane za pomocą zaklętego topora skutecznie potrafi osłabić przeciwnika. Ostrze topora nasączone jest jadem pradawnego węża, który wnika do ran swych ofiar wywołując gorączkę, osłabienie i dodatkowe obrażenia. Historia 

Uthara wygląda następująco. Potężny wojownik był jednym z poruczników gwardii stżegącej Rademunda Adlera. Uthar zapowiadał się na doskonałego kapitana, Rademund obiecał mu awans. Jednak do promocji nie doszło, gdyż po śmierci starego władcy dowództwo nad strażą królewska objął Temriel najbliższy zaufany współpracownik sukcesora Alberta. Wtedy wściekły i rozgoryczony Uthar przyjął propozycję Dariusa i został kapitanem jego straży przybocznej. Wraz z Dariusem opuścił stołeczne miasto i udał się do twierdzy "Lodowa Łza". Tam złe emocje, które targały Utharem wykorzystał jego nowy senior, który zdołał skutecznie zatruć umysł swego kapitana. Wreszcie Darius namówił potężnego wojownika go do przyjęcia nowej wiary oraz do ofiarnego czczenia mrocznych bogów...    

Średniowieczny Polski Rycerz / Medieval Polish Knight

Bitwa była bardzo chaotyczna i toczyła się ze zmiennym szczęściem dla obu stron. Do popołudnia przewagę miały polskie chorągwie, które kilkukrotnie odważnie zaszarżowały braci zakonnych. Przy trzeciej szarży szczęśliwym trafem strzała powaliła konia, na którym siedział krzyżacki chorąży Iwan. Wielka chorągiew upadła na ziemię i została przygnieciona przez ciało konającego wierzchowca. Rycerstwo krzyżackie nagle utraciło ją z oczu. Brak sztandaru spowodował zamęt. W szeregi zakonników zaczął wdzierać się chaos i dezorientacja. Bracia zakonni zaczęli tracić pole. Polscy rycerze widząc co się dzieje jeszcze mocniej nacisnęli na Krzyżaków. Zakonnicy zaczęli się poddawać. Straż tylna armii Krzyżackiej została rozbita. Wojska Władysława Łokietka schwytały wielu znamienitych jeńców oraz zdobyli utracona przez Iwana wielką chorągiew. Bitwa się jednak nie skończyła. Popołudniu na pole walki nadciągnęły główne siły Krzyżaków, które zostały wezwane przez niedobitków tylnej straży pokonanej przez Polaków. Bracia zakonni zaatakowali polski obóz. Ponownie wywiązała się brutalna i zacięta walka. Zwycięstwo przechodziło z rąk do rąk. Zakonnicy zdołali odbić z rąk polskich w tej fazie bitwy większość jeńców oraz pechową chorągiew. Bitwa ciągnęła się ze zmiennym szczęściem do wieczora. Wtedy na polu zjawił się ze strażą przednią von Plauen, który mógł dać Krzyżakom zwycięstwo. W tym momencie przezorny Polski Król odesłał z pola bitwy swego jedynego syna Kazimierza. Zmęczeni bitwą Polacy starli się ze świeżymi siłami Krzyżaków i zwyciężyli. Dowódca straży przedniej Reuss von Plauen wraz z 40 braćmi zakonnymi dostał się do polskiej niewoli. Krzyżacy zdołali w tym czasie odbić własny tabor. Nad polem bitwy zapadały ciemności wobec, których Król Polski Władysław Łokietek zarządził opuszczenie pobojowiska. Krzyżacy pojmali wielu polskich rycerzy. Zostawili sobie 100 najcenniejszych jeńców, a resztę Polaków na miejscu wymordowali. Komtur chełmiński Otto von Lautenberg zarządził odwrót do Torunia. Marsz na Brześć Kujawski nie powiódł się, a kampania krzyżacka zakończyła się fiaskiem. Łokietek z jeńcami wjechał triumfalnie do Krakowa. Dzięki krwawej bitwie pod Płowcami Polacy nie dopuścili do połączenia wojsk zakonnych z siłami czeskiego króla Jana Luksemburskiego, tym samym ratując zjednoczone Królestwo Polskie. Na polu bitwy 27 września 1331 roku straciło życie według źródeł 4187 rycerzy, z czego większą część stanowili Krzyżacy. Siły zakonne w kampanii łącznie liczyły około 7000 ludzi, polskie natomiast 5000.            

Psy bojowe Mahudów / Mahud war dogs

Zwykle maszerującej armii Mahudów towarzyszą watahy pustynnych ogarów. Groźne bestie są trenowane od szczeniaka do walki. Psy potulnie wykonują polecenia pustynnych wojowników. Gdy pada stosowna komenda rzucają się na wrogów z dziką furią. Mahudowie wykorzystują psy bojowe również do ścigania zbiegłych niewolników oraz pilnowania okolic swych obozowisk.  

Łowca niewolników z Umbaru / Umbar Slaver

Kapitan Pelgratrim należał raczej do złych ludzi pragnących władzy i bogactw ponad wszystko. Należał do miejscowej szlachty, bo był w prostej linii potomkiem przybyszów z Numenoru, którzy osiedlili się w Umbarze. Pelgratrim oddawał cześć ciemności oraz służył gorliwie jak jego ojciec i dziad Sauronowi. Kapitan brał udział w wielu wyprawach przeciwko Gondorowi. Nienawidził szczerze ludzi z zachodu a jeszcze bardziej nie trawił ludów zamieszkujących pustynię. Bardzo często Pelgratrim wyprawiał się na południe ze swymi zbirami by napadać i grabić wioski haradrimów. Zwykle zniewalał wszystkich mieszkańców plądrowanych wsi, którzy mieli pecha i wpadli w jego plugawe ręce. Z dużą zaciekłością polował na kobiety z Haradu, które osiągały całkiem wysokie ceny na targu niewolników w Umbarze....