Gandalf

Gandalf jak to miał w zwyczaju samotnie przemierzał dzikie krainy w pobliżu Gór Mglistych. Tym razem poszukiwał grobowca, w którym został pogrzebany potężny wojownik wywodzący się z dzikich, górskich plemion. Wojownik bez imienia dawno temu poprowadził swych braci do walki przeciwko królewskim wojskom Arnoru. Służył gorliwie Czarnoksiężnikowi z Angmaru i walczył ramię w ramię z orkami, trollami i goblinami przeciwko ludziom z zachodu. Krążyły legendy, że zdrajca został złożony w grobie z artefaktem, pamiętającym rządy straszliwego Morgotha. Czarodziej chciał sprawdzić ile w zasłyszanym podaniu jest prawdy. Gandalf jak zwykle miał nosa. Za pomocą prostych zaklęć i starego manuskryptu natrafił na zapomnianą leśną ścieżkę. Czarodziej idąc zarośniętą paprociami dróżką miał przeczucie, że właśnie rozpoczął nową, pasjonującą przygodę, której po prostu nie mógł się w żaden sposób oprzeć. Podobne uczucie towarzyszyło kilkunastu plugawym goblińskim łowcom, którzy czając się w cieniach puszczy podążali za Gandalfem praktycznie od skraju lasu.              

Księżniczka barbarzyńców / Brabarian princess

Gdy w granicach ziem należących do górali z północy pojawia się zagrożenie to wojownicy zbierają się na wiecach by omówić plany wojenne. Tym razem na zebranie plemion wraz z ojcem przybyła młoda księżniczka Aideen, zręczna wojowniczka i świetna tropicielka. Pomimo młodego wieku nie raz walczyła u boku ojca w starciach z orkami i goblinami. Tym razem orkowie wsparci wielkimi wilkami najechali kilka osad leżących przy granicy z ludami zachodu. Wzięli jeńców a wśród nich jasnowłosego księcia Arnolfa ukochanego Aideen. Wodzowie podjęli jednogłośnie decyzję o wspólnym pościgu za orkami. Grupa potężnych bohaterów z północy wyruszyła na południowy zachód by dopaść najeźdźców i odbić ich rąk uprowadzonych ludzi oraz łupy. Aideen dołączyła do wyprawy wbrew woli swego ojca...                                      

Beorn - ludzka forma / Beorn - the human form

Na zdjęciu potężny Beorn w ludzkiej formie. Postanowiłem zastąpić innym modelem filmową figurkę Beorna, która kompletnie nie przypadła mi do gustu. Beorn z "Pustkowia Smauga" po prostu mi się nie podoba i nie chodzi nawet o wykonanie tej figurki przez GW, ale po prostu postać stworzona na potrzeby filmu sama w sobie jest moim zdaniem strasznie biedna. Przejrzałem wiele figurek i spośród nich wybrałem tego wojownika, który łączy w sobie dzikość z elegancją. Mój Beorn nie ma topora walczy z plugawymi orkami i goblinami za pomocą oburęcznego miecza. Ma ubraną zbroję, rogaty hełm i krótki płaszcz. Twarz mężczyzny jest zarośnięta solidną czarną brodą. Oczy Beorna są raczej dobroduszne, jednak spojrzenie ma surowe. Generalnie żaden rozsądny ork nie chciałby z nim zadrzeć. Co najważniejsze figurka wprost idealnie pasuje rozmiarem do systemu bitewnego Lord of the Rings. Sama figurka ma porządnie wykonaną rzeźbę, detale prezentują się bardzo ładnie. Na moim modelu nie było żadnej nadlewki do usunięcia. Figurkę brodatego wojownika lub barbarzyńcy mogę wszystkim modelarzom szczerze polecić.
              

                   

Beorn

Za dnia Beorn był potężnym i silnym człowiekiem, który potrafił zmienić się w siejącego grozę wielkiego czarnego niedźwiedzia. Beorn był zmiennokształtnym. Potrafił być srogi i wpadał szybko w gniew. Nienawidził orków, goblinów oraz wargów. W postaci niedźwiedzia pilnował przed wrogami swojej posiadłości, w której hodował różne zwierzęta domowe w tym kuce, które w książce "Hobbit" użyczył Thorinowi i jego kompanii. Beorn w  postaci niedźwiedzia niespodziewanie wsparł ludzi, elfów i krasnoludów podczas sławnej bitwy pięciu armii. To właśnie Beorn w wirze walki zdołał rozgromić straż przyboczną władcy Gundabad a potem położył trupem samego Bolga.

Na postać potężnego Beorna wybrałem metalową figurkę stojącego na tylnych łapach niedźwiedzia. Figurka jest bardzo dobrze wykonana i z czystym sumieniem ją polecam. Niedługo mam zamiar pomalować figurkę Beorna w ludzkiej postaci i również w tym wypadku zrezygnowałem z modelu filmowego.

            

Dunedain

Poprawiłem nieco dawno temu skonwertowaną figurkę Faramira. Poprawiałem prawą rękę. Usunąłem starą brzydko wykonana kolczugę. Dodałem zrobiony z masy modelarskiej palec wskazujący. Poprawiłem futrzany kołnierz, dodając do niego kilka elementów. Umieściłem figurkę na podstawce żywicznej 25 mm.  

Książę Arthedainu / Prince of Arthadain

Książę z Arthadainu na czele niewielkiego oddziału rycerzy zaatakował wojska Angmaru maszerujące pod warownię Amon Sûl. Szarża była brawurowa. Rycerstwo przeszło jak burza po zaskoczonych orkach. Jednak tylną straż wojsk Angmaru stanowiła banda górskich trolli, która z wściekłością rzuciła się na wytracających impet jeźdzców. Masywne, żelazne młoty raz po raz przecinały powietrze. Od celnych ciosów trolli zginęło wielu dzielnych rycerzy. Książę miał nadzieję, że wezwane posiłki z Amon Sul nadejdą na czas i zdołają odwrócić los przegranej bitwy. Walka z minuty na minutę stawała się bardziej zażarta. Orkowie widząc swą przewagę coraz śmielej nacierali na pozostałych przy życiu jeźdzców. Książę wiedział, że większość jego rycerzy poległa lub właśnie cofała się pod naporem wroga. Gwardziści bronili swego pana ostatkiem sił. Pozostała przy życiu kompania szykowąła się na śmierć z rąk orków. Gdy nadzieja gasła z pobliskiego lasu wyłoniła się królewska piechota. Trębacze zadeli w złote trąby oznajmiając bandzie z północy swe przybycie. Wojsko z okrzykiem na ustach ruszyło w pole by uratować kawalerzystów i wybić do nogi ścierwo z Angmaru. Orkowie po chwili wahania zwarli się z falą ludzkiej piechoty. Krzyki umierających, zagłuszał bitewny zgiełk. Bestie z Angmaru poniosły wielkie straty ich szyk zaczał sie łamać Herszt bandy widząc klęskę rzucił się w popłochu do ucieczki na północ a wraz za nim ruszyła reszta bandy. Żaden troll nie zdołał opuścić pola walki. Gdy książę wziósł zwycięski okrzyk wtedy pod nim wierzchowiec z impetem runął na ziemię. Broczące krwią zwierzę po chwili przestało oddychać. Opuszczając pole bitwy książę gorzko zapłakał, bo ból i żal po utraconych kompanach rozdzierał jego serce.....   

              

Książę z Cardolanu / Prince of Cardolan

Cardolan był jednym z trzech królestw północy, które powstały po rozpadzie wielkiego królestwa Arnoru. Zamieszkiwali go Dúnedainowie, którzy byli najdzielniejszymi z ludzi. W Cardolanie do XIV wieku III Ery panowała boczna gałąź Linii Północnej (dynastii Isildura), która wygasła. Władze nad Cardolanem przejął jeden z Dunedainów, od tej chwili tytuował się księciem. Gdy cień z Angmaru zaległ nad Arnorem wojownicy i rycerze Cardolanu byli gotowi wesprzeć w walkach Arthedain. Król Arthedainu Argeleb I próbował zjednoczyc wszystkie ziemie dawnego Arnoru pod swym berłem. Ten fakt nie spodobał się władcy Rhudauru, który nie był Dundeainem, a wywodził się z rodu tamtejszych górali. Król Rhudauru był złym i rządnym władzy człekiem i zawiązał potajemnie sojusz z czarnoksiężnikiem z Angmaru. Połączone wojska ludzi i orków z północy uderzyły na Arthedain, który w walce wspierały lojalnie oddziały z Cardolanu.           

Dunedain z pólnocy / Dunedain of the North

Figurka przedstawiająca dowódcę strażników z północy. Bohater powstał na bazie figurki Faramira. Z masy modelarskiej dorobiłem figurce futrzany kołnierz, zapięty pod szyją srebrnym łańcuszkiem oraz broszę z krwawnikiem. Twarz zamaskowałem hustą. Głowę zakryłem kapturem. Spod kaptura wystaje element  metalowego hełmu. Zmodyfikowałem strażnikowi prawą rękę, której ramię zabezpiecza długa kolczuga.

Z bitsów mantica wyciągnąłem przepiękną rękojeść miecza, którą dodałem dzielnemu strażnikowi. Dzięki dodatkowi niewyciągnięta broń Orodetha wygląda majestratycznie. Poniższe zdjęcie przedstawia Orodetha bohatera, który cieszy się złą sławą wśród orkowego plugastwa zamieszkującego północne rejony Śródziemia.